آمده بودم هوایت را بغل کنم
و تکه ای از بودنت را بگذارم کنار "چیزهای برای روز مبادا"
آمده بودم خودم را دور بزنم، خودت را دور بزنم.
و به خودمان بقبولانم که هنوز فرصتی هست وقتی که هیچ فرصتی نیست.
آمده بودی با چشمانی که از من می دزدیدی
و دستانی که مال من نبود.
من نشستم قهوه ترک م را خوردم
تو بستنی شکلاتی ات را.
و من فکر می کردم به این که چقدر آبی آن شال به مشکی چشمانت می آید.
بر لب حوضی که دایره است
موهایت را به باد می دهم
دستانت را به خاک
و خیالم پرواز می کند در آسمان حوض
_آنجا رو یکی از بی نهایت شعاع حوض نشسته ای
و پاهایت را با آب ،
با ماهی قرمز ها تقسیم کرده ای_
بر لب حوضی که دایره است
موهایت را به باد می دهم
دستانت را به خاک
ولی چشمانت از آن من است و آسمان حوض.
بر لب حوضی که دایره است
گل های پیرهنت را باد می برد و
آنِ نگاهت را پنجره می دزدد.
بر لب حوضی که دایره است
شاعری که تمام این شعر را سروده
فکر می کند تمام این ها بدیهیاتی است
که تمام خانه می داند.
بهار از سر انگشتان تو می چکد
و علف علف دشت زیر پاهای انتظار من سبز می شود.
منتظرم سر نیمکت قرارمان
و هی ثانیه تیک می خورد ،
سرخ می شود ،
سبز می شود.
موهایت را درون باغچه کاشته ام
پس کی بهار میان خانه مان سبز می شود؟
دوباره غرق می شوم در خیال تنت
تمام خانه ،
تمام تنم سرخ می شود ،
سبز می شود.
هی سبز می شود ، هی سبز می شود ،هی سبز می شود
تصویر تو درون ماه ،
تمام آسمان سبز می شود.
* این شعر در هیچ قالب کلاسیکی سروده نشده. لطفن اشکال وزن و قافیه و ... نگیرید.
90/09/01 - 90/09/30
90/08/01 - 90/08/30
90/07/01 - 90/07/30
90/04/01 - 90/04/31
90/03/01 - 90/03/31
آرشيو
